Karaçay Malkar Türkiye

AHIR BELGİ

Ata Curtnu buyruğu bla kelgenbiz,
Bolurğa deb afğan halknı caklağanla,
Kerti künde taza bolsun betibiz,
Alsala da ölübüznü saklağanla.

Soldat betle tanılmayla bukudan,
Avur hava soluv bermey, kan içed,
Har bir caş da hapar saklay Curtundan,
Rahatlıknı esge sala keçined.

Caşlanı va sen cılların sanasan,
Ullusuna bolğand derse cıyırma.
Ne körgense sen caşavdan deb sorsang,
Sağış eter, cuvab tabmay aytırğa.

Kanlı sermeş başlangandı cangıdan,
Kök küküreb gürüldeydi, cer canad,
Bir soldatnı öşününde caradan,
Calın bashan gyahinikge kan ağad.

Cansız bola barğanlıkğa har sanı,
Cazıvuna boy salalmay öçeşed,
Bek cutlanıb, kısha soluy havanı,
Tüşündeça ol kesi bla söleşed:

«Bılay muthuz körüne da bolmaz kün,
Ata Curtun saklağanga tiyse ok?!
Kim üçünge, ne üçünge öllüğün
Bilmegenden açı ölük cokdu-cok!

Ölüm horlab kısılsala közlerim,
Homuh bolmay ölgenimi körürle,
Ölügümü alıb barlık tenglerim,
Mingi Tavğa ahır salam berirle..»

Tas etdi da, esin cıydı cangıdan,
Duniyağa açdı muthuz közlerin,
Suratçıknı çığardı da canından,
Anga karay aytdı ahır sözlerin;

«Esiñdemid, sen bıltırnı cazında,
Belgige deb suratıñı bergeng?
Aytalmağan bir köb sözüm avuzumda
Kalğan edi» endi ahır tilegim,—

Caz başında kabırımı tabalsang,
Toprak belgi alırğa deb kelirse,
Baş canımdan naratçıknı ornatsang,
Sen da menge ahır belgi berirse».